Copacabana

De jaarwisseling hebben wij doorgebracht op de Copacabana, jaja…met die andere 2 miljoen mensen. Het vuurwerk was overweldigend en om tussen deze mensenmassa op het strand te staan is ook gaaf! Helaas geen afterparty dus met de hele mensenmassa rond 1 uur de metro in, terug naar het hotel.

Verder hebben we in Rio niet zo veel gedaan. We hebben uiteraard nog wel een bezoek gebracht aan het beroemde christus beeld. Helaas arriveerden wij in een tropische regenbui en was het uitzicht daardoor niet zoals verwacht. Wel hebben we in Rio nog genoten van de hitte en de vele zonnestralen. Dat was helaas op ons "tropisch regeneiland Ilha Grande" wel anders.

Ilha Grande, Tropisch Regeneiland

Zondag 4  januari zijn wij met de bus en boot naar Ilha Grande gegaan, in de veronderstelling daar nog dagen aan het strand te kunnen liggen en van de zon te genieten. Helaas trok de hemel helemaal dicht vanaf het moment dat we op de boot zaten. We hebben twee hele dagen op onze kamer boeken gelezen en dutjes gedaan. Alleen voor de lunch en diner kwamen we onze schuil"kamer"uit. Woensdag hebben we twee uur van de zon kunnen genieten en bleef het de rest van de dag droog zodat we een wandeling konden maken. Daarna trok het weer helemaal dicht en was er geen zon meer te zien.

Hoewel de zon ons in de steek liet tijdens onze laatste dagen, hebben we lekker kunnen relaxen en ons helemaal kunnen voorbereiden op onze thuiskomst.

De terugreis

Donderdag 8 januari verstrokken we om 12 uur locale tijd met de boot, vervolgens bus, vervolgens taxi, naar de luchthaven van Rio. Op de luchthaven moesten we nog 6,5 uur op onze vlucht wachten, maar wachten daar zijn we inmiddels goed in.

De vlucht van Rio naar Lissabon ging voorspoeding in een luxe jet van TAP Portugal. Daarna een overstap van 1,5 uur om vervolgens ruim op tijd om 18:00 uur te landen op Schiphol. Wauw, we zijn er nu xe9cht zeiden we tegen elkaar. Bij de uitgang stond onze familie op ons te wachten met spandoeken en bloemen. Jeehee, wat een ontvangst. Fijn om weer thuis te zijn.

Na een diner met de hele familie was het tijd om weer naar ons eigen huis terug te gaan. We vonden het heerlijk om weer in ons eigen bed te liggen.

Home Sweet Home

We zijn bijna een week thuis en vinden het heerlijk om terug te zijn, maar we moeten wel wennen aan de regelmaat. Iedereen gaat gewoon door met het leven en wij moeten ons daar weer tussenvoegen. We moeten tenslotte ook weer aan het werk!!

Gelukkig hebben we een fantastische reis om op terug te kijken. Dit nemen ze ons nooit meer af!

Wij vonden het te gek om al jullie reacties op onze stukjes en bij onze foto’s te lezen. We waren dan wel ver weg, maar het voelde heel dichtbij!

Groetjes, Dennis & Tanja

Afgelopen week heeft voor ons in het teken staan van, relaxen! Na gezellige dagen in Buenos Aires waarbij we iedere dag met onze xa8prive guidexa8Cecilia afspraken. Cecilia heeft ons nog de handigheidjes van het drinken van de traditionele xa8hierba matexa8 bijgebracht en toen moesten we B.A en Cecilia toch echt verlaten. Met een wederom luxe touringcar waren we in 18 uur in Puerto Iguazu. In Puerto Iguazu hebben we in ons partyhostal vooral niks gedaan. Het hostal had een heerlijk groot zwembad met ligbedden waar we de hele dag lagen te luieren.

De avonden stonden in het teken van buiten eten aan lange tafels, wijn en entertainment.

Behalve zon en relaxen, staat Puerto Iguazu bekend om de reuzachtige watervallen. Zaterdag hebben we ons opgemaakt voor een dagje nationaal park. We hebben de hele dag door het park gelopen, met een boot een douche gehad van een van de reusachtige watervallen en vooral genoten van de natuur!

Na deze heerlijke dagen in P. Iguazu was het zondag tijd om met de bus naar Rio de Janeiro te vertrekken. Helaas zijn de Braziliaanse busmaatschappijen niet al te luxe, dus hebben we de busreis van 22 uur op gewone stoelen en zonder airco door moeten brengen. De temperatuur van de bus had zich zowaar aangepast aan die van buiten waardoor alle reizigers levenloos in de 33 graden in de stoelen hingen. Door al dat dutten ging de tijd stiekem toch snel voorbij!

Omdat in Rio de prijzen van hostals flink opgeschroefd zijn voor de periode rond 31 december en je voor een bed in een dorm al 40 EUR betaald hebben wij besloten over te stappen naar een hotel. We moesten dan ook een beetje lachen toen de porter in pinguinpak onze backpacks en tent uit de taxi haalde en in het goudkleurige karretje zette. We voelden ons op dat moment bij de receptie een beetje ongemakkelijk met onze glimmende zweethoofden. Tja…zoxb4n oververhitte busrit van 22 uur doet niemand goed, zullen we maar zeggen! We genieten nu van de luxe van de ruime kamer, mini-bar, uitgebreid ontbijtbuffet en het zwembad op het dak (9e etage) met prachtig uitzicht over de stad. Nog steeds is het minimaal 31 graden en doen we het rustig aan.

De stad zelf is rommelig en minder gestructureerd. De goede en slechte wijken wisselen zich snel af waardoor je per ongeluk in een verkeerde wijk belandt en snel moet doorlopen. De winkelstraten hebben weer de kleinere boetieks ipv de grote luxe winkelcentra die je in B.A op iedere hoek kan vinden. Waar Tanja in B.A. het idee had opgetut en in een jurkje over straat te moeten omdat iedereen zo goed en vrouwelijk gekleed is, heeft Rio weer een andere sfeer. Hier vind je de stevige Braziliaanse dames met een legging. Het is dan ook niet helemaal duidelijk wat hier in de mode is!

Vanavond voor de jaarwisseling gaan we naar de Copacabana (hxe9t strand van Rio) waar allerlei festiviteiten zijn. Vorig jaar tijdens de jaarwisseling hadden we afgesproken, xa8volgend jaar staan wij met oud en nieuw op de Copacabanaxa8, nou dat moeten we nu dan toch maar waar maken.

We vertrekken 4 januari voor 4 nachten naar Ilha Grande ( het bounty eiland) waar we niet veel meer zullen doen dan op het strand hangen. Vanuit daar gaan we 8 januari direct door naar het vliegveld. We vliegen op 8 januari laat in de avond en hopen rond 18:30 uur op 9 januari in Amsterdam te zijn!

Hoe we de temperatuurverschillen gaan ervaren zullen we zien. Bij jullie vriest het en wij liggen met 31 graden aan het strand!

Wellicht zijn onze eerste woorden….Bbbrrrrrrrrrrrrrrrr

Namens alle kinderen uit Ichoca willen wij jullie nogmaals bedanken voor de bijdrage aan onze schoenen actie.

Tamara heeft namens de stichting Weeskind, met alle docenten op 22 december een traditionele Chocolatada georganiseerd waarbij alle kinderen van het schooltje voor kerst een cadeautje kregen. Ook onze gekochte schoenen natuurlijk. De schoenen zitten als gegoten en iedereen is er erg blij mee!

Hartelijk bedankt!!

Rosario was vooral heel warm. Met temperaturen boven de 32 graden kun je niet veel meer dan wat rondhangen op terrassen of het strand. Van het eerste hebben ze er in Rosario genoeg en in de Rio Parana die langs Rosario stroomt liggen wat kleinen eilandjes waardoor ze zowaar ook een strand hebben. Na een kort boottocht waren wij op het Vladimir strand, waar het zand heet was en het water de zelfde kleur als de noordzee heeft, maar dan warm. Prima om een dagje te relaxen en dat hebben we dus ook gedaan.

Na een korte busrit van maar 4 uurtjes bereiken we op woensdag Buenos Aires. Het is hier ongeveer dezelfde temperatuur, dus ook heet. We hebben een hostel dat redelijk centraal ligt en het eind van de middag gebruiken we om de buurt te verkennen.

Bij het inchecken hebben we gezien dat er aanstaande zaterdag een wedstrijd van Boca Juniors tegen San Lorenzo is. Het seizoen in Argentinixeb is eigenlijk al afgelopen, maar omdat er 3 clubs op de eerste plaats geeindigd zijn, spelen ze onderling nog een mini-competitie om te bepalen wie zich kampioen van 2008 mag noemen. Dennis wilde heel graag een wedstrijd bijwonen, dus we schrijven ons meteen in voor zaterdag. De wedstrijd wordt op neutraal terrein gespeeld, dus moeten we ook nog even naar het echte stadion van Boca, La Bombonera in de wijk La Boca.

La Boca

De wijk is vooral bekend vanwege de voetbalclub en de bontgekleurde huizen. Verder kun je er als toerist beter niet komen omdat het een slechte buurt is. In en om het stadion zijn alle winkels blauw-goud gekleurd en overal kun je shirts, petten en strings kopen in dezelfde kleuren. Wij melden ons aan voor de stadion-tour en gaan via de tribunes, naar het veld, de perskamer naar de kleedkamers waar Tanja zelfs het spelersbad even probeert.

Daarna lunchen we in de wijk en dan wandelen we terug naar ons deel van de stad. xb4s Avonds gaan we eten we eten met de twee Argentijnse meiden die we tijdens de tocht naar Macchu Pichu ontmoet hebben. Zij zijn heel hartelijk en willen ons met allerlei tips helpen om Buenos Aires goed te leren kennen. We spreken pas om half 10 af. Het leven in Argentinixeb is zo anders dan in Nederland. De mensen gaan hier pas rond 10 uur xb4s avonds uiteten. De tijd tussen het einde van de werkdag en 10 uur gebruiken ze om de dokter te bezoeken, die dus ook 10 uur spreekuur heeft, of te sporten. Als wij om 10 uur bij het restaurant aankomen staat er buiten een enorme rij. We wachten netjes 45 minuten op onze beurt en pas om half twaalf hebben we ook daadwerkelijk ons eten op tafel. De avond eindigt om half 2 omdat Cecilia (Julia is uiteindelijk niet gekomen) morgen weer moet werken.

Vrijdag lopen we weer veel door de stad en bezoeken ook 2 van de vele winkelcentra die Buenos Aires, of de Capital Federal zoals het hier genoemd wordt, rijk is. xb4s Middags gaan we ook nog naar de film in een complex met 16 zalen. Al met al een ontspannen dagje.

The game

Zaterdag staan we om 2 uur te wachten in ons hostel, waar we uiteindelijk nog 3 kwartier langer moeten wachten, tot Paula ons op komt halen. Paula is onze begeleidster vandaag en ook fanatiek aanhanger van Boca gezien de clubtatoeages op haar rug. Met 35 andere toeristen gaan we eerst naar een cafxe9 in La Boca om pizza te eten, bier te drinken en de clubliederen te oefenen. Daarna gaan we richting het Razin stadion. Op weg er naar toe is het al heel druk en alle Boca supporters worden uiteindelijk via 1 straat naar het stadion geleid. In die ene straat staan we met 1000-en in de brandende zon te wachten en het duwen en trekken voor ons, naast ons en achter ons zorgt voor wat benauwde momenten. Uiteindelijk komen we dan het stadion in. Aan weerskanten achter de doelen zingen de fans voor hun club en niet zozeer tegen elkaar. Geweldig om er tussen te staan al verstaan we niet heel veel van wat er gezongen wordt. De brandweer begrijpt hoe warm het voor de supporters is en besluit om met de brandslang het vak wat af te koelen…de verkoeling is heerlijk.

Ook tijdens de wedstrijd hebben we weer wat benauwde momenten wanneer men van achteren naar voren begint te duwen en op nog geen 10 meter van ons vandaan 6 supporters in de watergracht belanden. Vlak voor rust kom Boca op voorsprong en ons vak ontploft. Na rust wordt het door een blunder van de keeper 1-1. Het lijkt erop dat Boca gaat verliezen, maar ze komen toch op 2-1. Bij San Lorenzo moeten dan nog 2 spelers met een rode kaart van het veld en uiteindelijk scoort Boca ook nog de 3-1. Reden genoeg om op de terugweg nog even een paar biertjes te gaan drinken en onze zangkunsten weer te laten horen.

Dinsdag vertrekken we naar Iguazu voor de kerst en dan gaan we richting Brazilixeb voor de laatste dagen van onze trip. Het einde komt nu ineens wel heel snel dichterbij…

                           Prettige kerstdagen 

         en alvast een super 2009 gewenst!

Mendoza

Omdat we met onze tent, matjes en slaapzakken opeens veel meer te sjouwen hebben, boeken we de hostals via internet zodat we niet meer hoeven te zoeken. Tja…..dat je dan opeens in een hostal belandt dat je niet eerder zou hebben uitgekozen kan gebeuren.

Na een relaxte busrit van 18 uur van Bariloche naar Mendoza kwamen we om 8 uur aan bij het geboekte hostal. Vriendelijk werden we ontvangen door de wel gevoede Argentijnse eigenaar Ariel van een kleine 130 kg en hebben we samen koffie gedronken rond de gezellige eettafel waar het ontbijt voor alle gasten klaarstond. Bij het boeken waren we met name afgegaan op de zwembadfotoxb4s. Dat er ook gratis wijn voorhanden was " as much as you can drink" was ons in de omschrijving ontgaan. Het minizwembad van 2 x 3 mtr waren we al meteen vergeten. " Nu is het nog rustig maar in de avond is het hier een heus " party " hostal", aldus Ariel de eigenaar. Hmmm….oke. Dit was de eerste keer in een " partyhostal" met gratis wijn, tv kamer, centrale grote keuken en eettafel en we hadden besloten er het beste van te maken.

De temperatuur is vanaf Mendoza al flink gestegen dus is ons wandeltempo overgegaan tot, slenteren. Na een dagje in het centrum rondhangen was het tijd om in de tuin de gratis wijn te proberen. Mendoza is een grote stad en de streek staat vooral bekend om de Malbec (rode wijn). Al snel was onze tafel druk bezet met alle andere hostal gasten ( jongeren tussen de 18 en 25 jaar) die al iets eerder aan de wijn waren begonnen. Tanja paste zich snel aan in haar rol " gezellig doen met iedereen" en nodigde meteen een alleenreizende Duitser uit om mee te gaan eten. Daniel " de Duitser " was in Argentinie voor de Tango. Hij had in Buenos Aires, 6 weken priveles gehad. Na uren verhalen te hebben gehoord over de Tango, hebben we afgesproken om niet zomaar iedereen uit te nodigen om mee te gaan eten. Tja…je zit toch 1,5 uur met zo iemand aan tafel. Na ons diner in een Tenedor Libre " vrije vork" (oftewel ALL YOU CAN EAT) hebben we ons met een dikke buik naar het hostal teruggerold en zijn meteen het bed in gedoken. Na een paar glazen wijn konden we de lawaaierige mede hostal gasten makkelijker links laten liggen en hebben we goed geslapen. Als je zelf een glaasje meedrink valt het best mee zoxb4n " party hostal".

Raften

Maandag ochtend tijdens het ontbijt begrepen we dat 3 engelse meiden gingen raften en naar thermaalbaden gingen en hebben we regereld dat we binnen 20 minuten bij hen in het busje zaten. Eerst gingen we raften. Met twee boten met ieder 5 personen gingen we het water in. Het was heerlijk warm weer dus een beetje koud rivierwater was geen probleem.

Dennis zat voorop en mocht de volle golven vangen. We hebben 1,5 uur op het water gezeten en met vlagen moesten we flinke stromingen en rotsen trotseren. Het was xe9cht stoer! Dennis zat steeds met de grootste smile voorop en riep " als we straks thuis zijn in NL ga ik hierop!" tja…in Zoetermeer misschien?! Het raften was geweldig! Na de lunch gingen we naar de thermaal baden. We waren alleen vergeten dat het een nationale vrije dag was en vervolgens heel Mendoza met kids in de baden te vinden was. Met een beetje tegenzin hebben we ons in een overvol bad erbij gepropt en hebben we onze 3 uur uitgezeten. Voor ons voorlopig geen thermaalbaden meer!

Wijn, heel veel wijn

Dinsdag zijn we vanuit Maipu (een dorp buiten Mendoza dxe9 plek met de wijngaarden en bodegaxb4s) met gehuurde fietsen de bodegaxb4s gaan bezoeken. Er waren diverse georganiseerde tours mogelijk maar het leek ons leuk om gewoon samen met zxb4n tweeen met de fiets de bodegaxb4s langs te gaan. Het was heerlijk weer en de route was duidelijk aangegeven. Iedere bodega had andere wijnen die we uiteraard moesten proberen. En nee, het waren gxe9xe9n vingerhoedje die we moesten proeven. Wijnproeven voor toeristen is met volle wijnglazen. He wat erg! Voor de afwisseling bezochten we ook een olijfboerderij waar olijfolie gemaakt werd en een likeurfactory waar we ook chocolade konden proeven. Met de nodige alcohol in ons lichaam meldde we ons weer rond 18 uur bij Mr Hugo waar we de fietsen gehuurd hadden. Uiteraard was Mr. Hugo een advies van onze hostaleigenaar Ariel en had ook Mr. Hugo " gratis wijn". We sloten aan bij een groep van 12 engelsen die ook bij Mr Hugo de fiesten gehuurd hadden en nu aan de wijn zaten. Dennis heeft tot zijn grote vreugde UREN over voetbal kunnen praten en Tanja dronk ondertussen gelukzalig haar zoveelste glaasje rode wijn. Na 1,5 uur bracht Mr Hugo de empanadas (soort loempiaxb4s) zodat we niet helemaal zat naar huis zouden gaan. Toen het inmiddels donker en 22 uur was leek het ons toch beter een keer naar Mendoza terug te gaan. Mr. Hugo zat inmiddels uitgezakt op een stoel te wachten tot zxb4n zuipende gasten eens weg gingen. Mr Hugo heeft ons vervolgens als zxb4n eigen kinderen tot aan de bus uitgezwaaid. Onze fiets wijntour was fantastisch maar de gastvrijheid van Mr Hugo maakte de hele dag compleet. Terug in het hostal aangekomen, geen gratis hostal wijn meer voor ons maar meteen het bed in. Draait de kamer bij jou ook zo??

Na nog een dag in Mendoza rondhangen en wijntjes drinken, waren we tot de conclusie gekomen dat zoxb4n partyhostal eigenlijk wel heel gezellig is, maar het toch tijd werd om Mendoza te verlaten.

Cxf3rdoba en Rosario

Donderdag hebben we overdag 12 uur in de bus gezeten van Mendoza naar Cordoba. In Cordoba hadden we een hotel in het centrum geboekt, dit keer zonder gratis wijn en feestende mede hostelgasten. In Cordoba was het heet maar regenachtig en hebben we wederom door de stad geslenterd. Voor zaterdagavond hadden we kaarten gekocht in een 18e eeuws theater in de stad om naar een klassieke balletvoorstelling te gaan. We hebben een poging gedaan de meest geklede outfits uit onze backpack te voorschijn te halen en hebben genoten van de voorstelling. Het 80 koppig symfonie orkest maakte prachtige muziek en het ballet leek af en toe net acrobatiek. Zelfs het theater zelf was zo prachtig dat alleen dit al indruk op ons gemaakt heeft. Het was die 7 EUR meer dan waard!

Inmiddels zijn we aangekomen in Rosario, een stad op 4 uur van Buenos Aires. Bij het uitstappen van de bus in Rosario zijn we een hete fohn in gelopen en we zijn er nog steeds niet uit. Vandaag hebben we de stad bekeken maar het is zo heet en de zon is zo fel dat we niet veel verder zijn gekomen dan de winkels in de stad met airco. Morgen gaan we dan ook naar het strand hier aan de rivier want we willen echt de verkoeling van het water opzoeken. Dan maar geen musea en kerken!

Woensdag vertrekken we naar Buenos Aires waar we 5 nachten blijven. Hopelijk is het in Buenos Aires minder warm want daar willen we toch xe9cht wel iets meer van de stad zien. Na Buenos Aires gaan we door naar Puerto Iguazu. 18 uur noordelijker bij de grens met Brazilie. We brengen hier in een groot partyhostal de kerst door. We zitten ook nu weer in een jongeren party hostal en ook voor de kerst leek ons dat een gezellige optie.

Na kerst gaan we direct door naar Rio de Janeiro waarvan we naar Ilha Grande willen. Een groot " bountyeiland" aan de kust om daar oud en nieuw te vieren.

De tijd vliegt want opeens resten er nog maar 3,5 week van onze reis.

In de jeep

De afgelopen 3 weken hebben we door Chili en Argentinie gereden met onze jeep. We zijn slingerend van Chili naar Argentinie gereden en weer terug, waardoor we 3 keer de grens hebben gepasseerd. Het merengebied in Chili vonden we echt fantastisch. Veel groen, bloeiende bloemen en blauwe meren.

Daarna de Carretera Austral in Chili, een dirt road in the middle of nowhere. Nou, het " alleen op de wereld " gevoel hebben wij wel gehad hoor. De eerste keer is dat echt cool, maar als je 2 uur lang op een slechte weg rijdt, zonder tegenliggers en geen huizen tegen komt wordt het minder cool. " Als onze grote rode vriend ons nu maar niet in de steek laat" , zeiden we dan. Na het verlaten van de Carretera Austral reden we via Argentinie naar Calefate, meer in het zuiden van Argentinie. Dit was 10 uur lang rijden door een soort woestijn. Windkracht 10, hxe9xe9l veel zand en her en der een verdord bosje heide.  Het leuke was wel dat Tanja vast hield aan haar " we gaan low budget kamperen" want zelfs met windkracht 10 en een betonvloer gingen wij kamperen. Dat dan je tent niet vast kan met de haringen, je gezandstraald wordt buiten de tent en niet kan slapen van de razende wind langs de tent, nemen we er dan maar bij. Met wallen onder de ogen en een hernia stonden we de volgende ochtend bij de eerste zonnestraaltjes op met een glimlach, want, we zijn tenslotte " backpackers" die kunnen wel tegen een stootje! Na twee nachten kamperen met windkracht 10 vond Dennis het genoeg en hebben we de warmere cabaxf1as opgezocht. Het voordeel is dan wel weer dat we zelf konden koken en dat is dan toch ook weer " low budget". Tja….zo doen we steeds water bij elkaars wijn! De wegen in Argentinie zijn goed maar de omgeving is eentonig, zanderig en op den duur erg saai.

Perito Moreno

In Calefate hebben we de grote Perito Moreno gletsjer bezocht. Een van de weinige gletsjers die nog stabiel is, ondanks de " global warming". Met een rondvaartboot hebben we de gletsjer van xe9cht dichtbij kunnen bekijken en hoor je het kraken en breken. Af en toe zie je stukken ijs in het water vallen. Erg indrukwekkend om te zien.

Peninsula Valdes

Een andere belangrijke bestemming tijdens onze 3 weekse rondrit was Peninsula Valdes bij Puerto Madryn. Op dit schiereiland hebben we een walvistocht gedaan en rondgereden. In een boot gingen we de zee op om walvissen te spotten. Het duurde vrij lang voordat we iets zagen en we hadden de moed al een beetje laten zakken, maar toen…. Een grote walvis met een albino jong zwom vlak langs de boot. Het zijn echt reusachtige beesten die zich met een snelheid van maar 9 – 11 km per uur door het water bewegen. Het maken van fotoxb4s valt niet mee op een schommelende boot, maar we hebben ze super goed kunnen zien. Echt geweldig! Daarna hebben we op het eiland de pinguinkolonie bezocht. We hebben welliswaar met pinguins gezwommen op de Galapagos, maar om ze weer op 2 meter afstand te zien staan is toch wel erg gaaf! Wat zijn het toch geinige beesten, en oh wat waren we blij met onze nieuwe spiegelreflexcamera met extra zoom!

Inmiddels hebben we de jeep weer keurig zonder schade, ingeleverd in Puerto Montt (Chili) en zijn we in Bariloche (Argentinie). We hebben erg genoten van de vrijheid die een eigen auto biedt, maar het aantal kilometers dat we gereden hebben met een gemiddelde snelheid van 50 km is erg vermoeiend. We hebben geen dag gehad dat we geen kilometers moesten maken om onze route af te leggen. Het is zeker de moeite waard, maar om er xe9cht een vakantie van te maken zouden we adviseren er minimaal een week aan vast te plakken.

Vanmiddag vertrekken we met de bus (18 uur rit) naar Mendoza en gaan daar genieten van de wijn uit deze wereldberoemde wijnstreek. Vanaf nu gaan we steeds verder naar het noorden en wordt het dus ook steeds warmer. Waar we onze warme kerst gaan vieren is nog een beetje onduidelijk, maar de weken vliegen voorbij en we genieten nog even van onze laatste weken van onze reis!

De afgelopen week hebben we heel wat kilometers gereden. Hele dagen zitten we in de jeep en glijden de diverse landschappen aan ons voorbij. De voornaamste reden om een auto te huren was om een stuk van de beroemde Carretera Austral te rijden. De Carretera Austral, een weg die Pinochet heeft laten aanleggen tussen 1983 – 2000 naar Zuid-Chili. Deze weg bestaat voor het grootste deel uit grind of modder en is niet begaanbaar voor bussen. De weg verbindt dorpjes met elkaar die eigenlijk de naam dorp niet mogen dragen. 10 huizen en een plein, meer is het niet. We hebben lekker kunnen kamperen met onze eigen bbq en overnacht in een steenkoude cabaxf1a (kost niks, heb je niks). Het heeft ons af en toe veel moeite gekost een degelijke slaapplek te vinden, wanneer onze tent te koud was. Ook zijn de meeste restaurants nog niet geopend omdat het seizoen nog niet begonnen is en moesten we leuren voor een warme maaltijd. Hoe stoffig en verlaten het dorp dan ook is, een internetcafxe9 met geavanceerde pcxb4s is er vaak wel te vinden. Tja….prioriteiten stellen he!

We hebben een stuk van de Carretera gereden en hebben er van genoten. Omdat de ferryxb4s tussen de eiland nog niet varen waren we genoodzaakt een stuk via Argentinie naar het zuiden te rijden en komen we gewoonweg niet verder omdat er geen weg meer is.

Argentinie

We zijn inmiddels aangekomen in El Calefate en gaan vanaf hier een bezoek brengen aan Gletsjer Perito Moreno. We willen ten slotte wel het ijs van dichtbij kunnen zien. Dit is het zuidelijkste deel van Chili en Argentinie dat we bezoeken. Na ons bezoek aan El Calefate gaan we naar de oostkust van Argentinie waar we na een paar tussenstops Puerto Madryn bezoeken. We hopen hier een trip te maken voor het " spotten" van walvissen.

We hebben al 3000 km gereden en we hebben een vergelijkbaar stuk te gaan op onze terugweg naar Puerto Montt in Chili waar we de jeep op 5 december weer inleveren.

Na een gezellige en luxe logeerpartij was het tijd om onze reis weer voort te zetten en hebben we woensdag 12 november de familie Meijer in Santiago verlaten. Met een veel te luxe touringcar maar heerlijk uitgerust kwamen wij donderdagochtend in Puerto Montt aan. Omdat we erg enthousiast geraakt waren door de verhalen van Coen en Carol over hun vakantie zuid-Chili en Argentinie, hebben we ons schema omgegooid en plannen gemaakt om een auto te gaan huren. Donderdagochtend zijn we meteen op pad gegaan om voor vrijdag een 4 wheeldrive te huren. We hadden begrepen dat de wegen in de Carretera Austral waar we ook heen gaan, bijna onbegaanbaar zijn met een gewone auto, dus maar op zoek naar een jeep!! Omdat we direct de volgende dag een jeep wilde hebben xe9n een officieel vignet om ook Argentinie in te kunnen met de auto, hadden we niet veel keuze. We wilde ook niet te veel bezuinigen op een goede auto, verzekering en service, dus kwamen we bij budget rent a car. We hebben van 14 nov t/m 5 dec een 4 deurs jeep met laadbak en maar 1500 km op de teller. Lekker nieuw dus! Omdat een jeep huren voor 3 weken niet goedkoop is (europese prijzen) hebben we dus besloten om regelmatig te gaan kamperen. Zodra het echt tijd wordt dat Tanja haar haren weer een keer wast, nemen we een hostal! We kunnen dus best een paar dagen achter elkaar camperen  

Dennis heeft in Santiago een nieuwe spiegelreflex camera gekocht dus we maken nu met twee cameraxb4s de fotoxb4s. Lekker handig! Wie ziet de verschillen?

Onderweg

Vrijdagochtend vertrokken we om 10 uur, na een stop bij de supermarkt om de auto vol te laten met lekkere dingen en een noodransoen, tja….de jeeps die wij kennen laten je zomaar in de steek! De eerste dagen gaan we het eiland Chiloxe9 bezoeken. Alle huizen op dit eiland zijn van hout, er is veel groen en prachtige baaien. Er is xe9xe9n goede hoofdweg over het eiland van noord naar zuid en verder zijn het de off-road wegen die je kan nemen. We zijn nu dan ook al erg blij met onze jeep. Den voelt zich af en toe net een rallyrijder en we kijken elkaar lachend aan als we weer een toerist voorbij zien hobbelen met een twingo. Wij zitten wel goed in onze prive tank! Het is lente in Chili en het seizoen begint vanaf 1 december, wij zijn dus de vroege toeristen. Omdat het mooi weer was en we een leuke campeerplek zagen hebben we besloten meteen de eerste nacht te camperen. De vrouw des campings keek verrast om al kamperende toeristen te zien omdat het seizoen voor haar dus ook nog niet begonnen is. Het water op de camping was nog niet eens aangesloten. Nadat wij haar ervan overtuigd hadden geen water nodig te hebben mochten wij voor ieder 2 EUR een nachtje op haar camping staan. We hebben in de lente zon genoten van ons stokbrood, wijntjes en chips, hebben een strandwandeling gemaakt en doken vroeg onze tent in.

Chiloxe9

Zaterdagochtend na een heerlijke nacht in de tent zijn we vroeg vertrokken om bij een supermarkt wat dingen voor het ontbijt te kopen en zaten even later heerlijk in onze laadbak met uitzicht op het water te ontbijten. Nadat Tanja 3 keer tegen Dennis gezegd had op een grindpad " gas erop" leek het hem wel een goed idee dat Tanja zou rijden. Al na 10 minuten moest Tanja haar woorden terug nemen, " je kan gewoon niet harder dan 60 km rijden!". De wegen zijn van mul zand of kiezels waar zelfs onze privetank geen grip meer op de weg heeft. Bij snelheden van 70 km schuif je alle kanten uit, wel COOL volgens Dennis! Grote stofwolken hangen achter onze laadruimte als we voorbij stuiven. Na 15 km was Tanja er met klamme handen klaar mee en realiseerde ze zich dat we gewoon niet harder konden rijden en mocht Dennis weer achter het stuur. We hebben diverse kleine vissersdorpjes bezocht en zijn nu in een hotel in Castro ( de hoofdstad van het eiland) geeindigd voor de nacht. Het excuus voor een hotel is dat er hier in de  buurt geen campings zijn en we een douche nodig hebben om de komende dagen te overbruggen Omdat er geen boten gaan moeten we weer helemaal bovenlangs terugrijden om aan de andere kant van het water de Carretera Austral te bereiken.

We voelen ons zo vrij als een vogeltje met onze eigen auto en voelen het als een mini vakantie midden in onze reis. We verwachten de komende 1,5 week nog meer richting het zuiden van Chili te rijden en gaan dan de grens over om via de Argentijnse oostkust terug te rijden naar Puerto Montt. We hebben nog 3 weken en heel wat kilometers te gaan, maar we hebben er zin in!

Na aankomst in Potosi op vrijdagochtend 7 uur is Dennis meteen het bed ingedoken en er door koorts 2 en een halve dag niet meer uitgekomen. Ondertussen hing Tanja wat op de kamer en in het stadje rond en speelde ze het grootste deel van de tijd " personal verpleegster". Maandag voelde Dennis zich goed genoeg om onze reis voort te zetten. In de ochtend hadden we een excursie naar de mijnen gereserveerd en in de vroege avond vertrok onze bus naar Uyuni waar we dinsdagochtend meteen konden vertrekken voor een tocht van 3 dagen over de zoutvlaktes en woestijn.

Mijnen

Maandagochtend gingen we met 6 toeristen en een oud mijnwerker de zilvermijnen van Potosi in. Potosi is een stadje in het zuidoosten van Bolivia dat vroeger toen de mijnen nog over veel zilver beschikten een drukke en welvarende stad was, vergelijkbaar met Parijs. Potosi was bijv. ook de eerst stad die over telefoon beschikte omdat de Europese mijnwerkers contact wilde houden met het thuisfront. De mijnen zijn nog steeds in gebruik, maar minder dan vroeger omdat het steeds moeilijker wordt om zilver of zink te vinden. Veel mijnwerkers zoeken hun heil in andere mijnen in het land. We zijn tijdens de toer ongeveer 1,5 uur in de mijnen geweest en het was vermoeiend om op een hoogte van 4000 meter te klimmen en klauteren in de lage en smalle gangen, om over het stofhappen maar te zwijgen. We waren blij dat we in de middag de frisse buitenlucht weer konden ademen.

Salartour, Uyuni

Na een vertraging van 1,5 uur (tja….het is Bolivia) in een veel te volle stinkende bus komen we na 8 uur om 2:30 uur aan in Uyuni. Gelukkig was een hostal gereserveerd zodat we niet zonder reden de dame van het hostal moesten wekken uit haar slaap. Na een korte nacht vertrokken we om 9:00 uur voor onze 3-daagse Salar tocht met als eindpunt San Pedro de Atacama (Chili). Samen met twee Fransmannen en twee Poolse heren vertrokken we met een chauffeur/gids (22 jaar) en zxb4n vrouw die als kok opgetrommeld was en met kind van 3 maanden op weg naar het treinkerkhof. Al snel merken we dat onze jeep als museumstuk beschouwd kan worden. De deuren sluiten niet goed dus al het zand komt de jeep binnen. Samen met de baby van 3 maanden die voorin op mamaxb4s schoot meehobbeld kuchen en niesen we om beurten. De omgeving is prachtig en we hebben er zin in. De zoutvlaktes zijn prachtig, wat bijzonder om alleen maar zout te zien. Je kan dan ook geinige fotoxb4s maken op zoxb4n witte vlakte. Na een bezoek aan het zouthotel, helemaal opgebouwd uit zoutstenen, rijden we verder naar Isla de la Pescada (viseiland). Of het zijn naam te danken heeft aan vis is ons niet duidelijk, Ronald onze chauffeur/gids heeft zxb4n rol als gids niet heel serieus genomen en kan ons dan ook niets nuttigs vertellen.

Bij dit grote eiland dat opeens opdoemt uit het niets op de zoutvlakte wordt voor ons een heerlijk lunch van rijst, kip en salade op tafel getoverd. Welliswaar inmiddels koud geworden, maar het smaakt ons goed. Wat een prachtige picknickplaats hebben wij zeg! Onze eerste dag eindigd om 17 uur met harde billen van het hobbelen bij een zouthotel net buiten de zoutvlakte waar we een heerlijke diner krijgen. We drinken nog wat met zxb4n allen en duiken dan ons " zoutbed" in want we worden om 5:30 aan het ontbijt verwacht. Na een goede nachtrust in een lekker bed staat een heerlijk ontbijtje op ons te wachten. We zijn weer helemaal klaar voor een nieuwe dag. We wisten toen nog niet dat dit een hele lange dag zou gaan worden! 

Dag 2

Om 6 uur vertrokken we voor onze trip naar verschillende lagunaxb4s en woestijn. De weg was erg hobbelig (vergelijkbaar met een trilplaat uit de sportschool) dus wakker waren we! Na een klein uurtje sloeg de motor af. Oeps….  Na wat proberen ging hij weer aan en konden we weer verder. Na nog een uur sloeg de motor nog een keer af. Helaas kreeg Ronald hem dit keer niet meer aan de praat. We hebben (nou ja, de heren) nog een poging gewaagd om te duwen, maar dat mocht niet baten. Tanja was al aan het geinen met een van de Polen dat we voldoende spullen hadden om de nacht eventueel door te brengen, hahaha. Ronald gaf aan dat we niet ver van een picknickplaats waren en liep met vrouwlief en kind weg om hulp te gaan halen. Tja…daar sta je dan, in de woestijn met prachtig uitzicht en een zonnetje. Na 45 minuten kwam er een andere jeep van dezelfde organisatie die ons hielp de jeep weer aan de praat te krijgen en zo konden we verder om bij een prachtige laguna met roze flamingoxb4s te lunchen. Er werd afgesproken dat een andere jeep bij ons in de buurt zou blijven omdat we toch wel wat problemen met de jeep hadden en deze andere jeep zou dan kunnen helpen, in geval van nood. Na de lunch gingen we verder om de andere lagunaxb4s te bekijken. De motor viel enkele keren af, maar kon weer gestart worden door het omwisselen van de accu met de andere jeep. Het zand in de jeep was er inmiddels ook niet minder op geworden. Het leek alsof alle passagiers spontaan verkouden waren geworden. Na de lagunaxb4s toen de woestijn begon, reeds onze " hulpjeep" ons voorbij. Na een halfuurtje viel alweer de motor uit. Er was niemand meer te zien en er was gxe9xe9n netwerk voor onze gsm. Een radio om op een andere manier te communiceren was er ook niet. Ronald zei dat we moesten wachten omdat de andere jeep wel terug kwam om ons weer te helpen. Het was 16.00 uur toen we xe9cht stil kwamen te staan. Tja…daar zit je dan. Heel comfortabel was het ook weer niet. Wij mochten welliswaar met zxb4n tweeen op de achterbank, maar niet zonder reden. De achterbank had zo weinig beenruimte dat je schuin moest zitten en er niet meer dan twee personen in pasten. De andere heren deelden de tussenbank en voorin zat Ronald knus met vrouwlief en baby en daarnaast nog een van de Polen. Na het zingen van wat liedjes met de gsmxb4s en geinen, werden we suf en begon het inmiddels ook koud te worden.

Ze komen ons zo halen zei Ronald steeds. Jaja….dat zal wel. Rond 19 uur toen het bijna donker was en we al 3 uur in de auto zaten, hebben we Ronald gedwongen onze tassen van het dak te halen zodat we alle warme spullen konden pakken. Ach….ze komen zo, zei Ronald steeds. Zelfs als ze zo komen zijn we nog niet bij het hostal en het wordt steeds kouder. Tja….dat heb je met de woestijn, overdag erg warm met de zon, maar xb4s nacht gaat het vriezen. Na het aantrekken van al onze warme kleding en het verdelen van onze fleecedekentjes en slaapzakken was het tijd voor het aanbreken van de proviant. Het diner zou spagetti worden, maar ja, die moest eerst gekookt worden. We hadden inmiddels sinds 13.00 uur niets meer gegeten en wij waren al door onze snackjes heen. De Poolse heren hadden nog een pak toastjes en een fles rum. Samen hebben we in het donker de fles rum en de koekjes gedeeld. Verder was er niets te eten. Gelukkig had iedereen nog wel een halve liter water, dus uitdrogen zouden we sowieso niet. De sterrenhemel was adembenemend, maar toch kijk je daar vanuit zoxb4n jeep met gemengde gevoelens naar. We waren toch liever vanuit een hostal even naar buiten gelopen om naar de sterrenhemel te kijken. Rond 22 uur toen iedereen al een beetje lag te suffen in de benauwde positie, riep Ronald, kijk een auto. In de verte zagen we inderdaad een lichtje. Helaas bewoog dit lichtje niet en bleek het een laag hangende ster te zijn. Jeetje…het is 22 uur en er is nog niemand. We waren de laatste jeep, er is niemand meer voorbij gekomen en er is ook niemand teruggekomen. Belachelijk!! Ronald en vrouwlief wisten ook niet wat te doen en waren hier al helemaal niet op voorbereid, dus zeiden ze maar helemaal niets. Het was inmiddels gaan vriezen en tegen de deuren aanzitten was geen optie omdat je dan net zo koud werd als het buiten was. De nacht duurde eeuwen. Het was te koud, we hadden trek, we waren boos en we zaten helemaal niet lekker.

De volgende ochtend

Om 5 uur was iedereen klaar wakker en stijf van de kou want van slapen was niet veel gekomen. Nou ja, we leven in ieder geval nog!! We zaten sinds 19 uur in de jeep omdat het daarna te koud was om een stukje te lopen. Zodra de zon een beetje feller scheen gingen we allemaal de jeep uit om te plassen en de benen te strekken. Als ontbijt hadden we allemaal 3 koekjes en een half kopje appelsap….hmmm..wat een heerlijk ontbijt. We hebben nog een poging gedaan de jeep te draaien en de berg af te duwen, maar ook dit hielp niet. Nee….er zit xe9cht niets anders op dan wachten. Daarna gingen we allemaal een stukje lopen om warm te worden en wachten tot er een jeep voorbij zou komen.

Hulp

Om 10 uur zien we in de verte een…..JEEP!!! JEEHEE…..Met zxb4n allen rennen we richting de jeep. De passagiers van de jeep bieden ons fruit en koekjes aan die we als hongerige wolven in ontvangst nemen. De chauffeurs brengen onze jeep weer in beweging en het advies is om bergafwaards terug naar de lagunaxb4s te rijden (30 min rijden) en daar bij een huisje waar we naar binnen kunnen de radio te gebruiken om een andere auto te laten komen.  Duimend dat we zonder pech bij het huisje aan zouden komen reden we stapvoets bergafwaards. Eenmaal bij het huisje wat een primitief hostal bleek te zijn, vielen we allemaal op de bank in slaap. Er werd ons verteld dat ze via de radio contact zouden maken met Uyuni zodat er een andere jeep zou komen. Rond 13 uur kregen we eindelijk de spagetti die we de vorige nacht al zouden moeten krijgen, heerlijk eten!!!! Inmiddels was er van dezelfde organisatie een jeep gearriveerd die een dag later vertrokken was en waren de chauffeurs druk bezig onze jeep weer aan de praat te krijgen. We waren inmiddels allemaal behoorlijk chagerijnig, tja…..we waren weer op dag twee terwijl we eigenlijk allang de grens met Chili over hadden moeten zijn. Niet veel later bleek dat er helemaal geen contact gemaakt kon worden met Uyuni en dat we met de twee jeeps toch naar het hostal moesten rijden. Whatttt….wij gaan xe9cht die jeep niet meer in hoor, we zijn bijna getraumatiseerd. Na wat ophef van Tanja in haar beste spaans heeft de chauffeur van de andere jeep haar plechtig beloofd ons niet in de steek te laten en ons ten alle tijden te helpen in geval van nood. Nou ja, ….meer kunnen we er op dit moment niet van maken. Al snel bleek onze chauffeur Ronald niet om te kunnen gaan met bejaarde jeeps zodat we er nu ook op aan moesten dringen dat de andere chauffeur onze jeep zou rijden en Ronald in de andere jeep met passagiers achter ons zou blijven rijden. Het eerste stuk ging goed en onze nieuwe chauffeur Emilio gaf goed gas, we vlogen over de kale vlakte. Helaas was het niet alleen de accu die kuren had, de hele motor raakte snel oververhit. De hele route die vanuit het primitieve huis 3 uur zou moeten duren naar het hostal voor de nacht, heeft ons in totaal 6 uur gekost. Het was zelfs zo erg dat er op een bepaald moment besloten is de motorkap eraf te halen zodat de motor beter kon koelen. Toen het water echt op was moest Emilio met zxb4n eigen jeep water gaan halen en terugkomen. Tja…dat duurt dan ook weer een uur. Het was inmiddels donker en iedereen was wederom koud en nxf3g chagerijniger. Wat een shitzooi!! Toen Emilio eenmaal terug was konden we verder. Bleek er geen licht te zijn! Whatt riep Tanja, dat is gevaarlijk, het is zakdonker! Dennis heeft al zxb4n warme kleding aangedaan en is op de bijrijderstoel gaan zitten om met een goeie zaklamp op de zandweg te schijnen. Emilio reed met zijn jeep achter ons om ons ook wat te belichten. Wat een rit. Inmiddels was het 20 uur en zaten alle andere groepen al verzadigd aan het bier bij de kachel. Wij waren chagerijnig, koud, boos en hongerig, ALWEER!!! Tja…. er was maar 3 dagen op ons gerekend en er was geen eten meer. Zaten wij daar met oude broodjes, een kopje thee en jam, terwijl alle andere groepen een hele maaltijd hadden gekregen. Omdat iedereen ons zo zielig vond, werd wat spagetti verzameld zodat wij wat warms konden eten. Wat aardig. We hebben het er niet bij laten zitten en geeist dat er voor ons nog iets warms gemaakt zou worden. Om 22 uur toen alle andere groepen al op de slaapzaal lagen, zaten wij aan de soep. Heerlijk om weer een beetje warm te worden. Er was inmiddels wel een andere jeep voor ons gearriveerd dus zouden we hopelijk wel heelhuids en op tijd de grensovergang bij Chili bereiken. Wederom hebben we die nacht al onze kleding aangehouden omdat we nog steeds niet op temperatuur waren. Oh wat zijn wij blij als het weer de volgende ochtend is en we hier weg kunnen.

Een nieuwe jeep

Vrijdagochtend inmiddels dus onze vierde dag van een 3-daagse tour, vertrokken we om 4:30 met een nieuwe jeep richting de Chileense grens. Onderweg bezochten we de gijzers en heeft Dennis een warm bad genomen in een natuurlijk thermaal bad. Na een ontbijtje in de koude buitenlucht kwamen we langs een prachtig groene laguna en zagen we nog veel zand, heel veel zand. We waren allemaal wel wat beter gemutst nu we wisten dat we het met deze jeep wel zouden halen tot de grens. Toen we met deze nieuwe jeep een lekke band kregen (we hadden xe9cht met alles pech!) was deze ook in 5 minuten verwisseld en konden we weer verder. Bij deze nieuwe jeep sloten de deuren beter dus het stofhappen was een stuk minder en de chauffeur gaf goed gas. We waren ontzettend blij toen we eenmaal de Salarvlakte konden verlaten en over konden stappen op een minibus die over de verharde weg naar San Pedro de Atacama reed voor de grensovergang. Bij San Pedro de Atacama waren het de douane beambten die staakten en we moesten wachten tot zij weer zin hadden om onze tassen te checken. Nou ja…dat kan er ook nog wel bij. Gelukkig duurde deze staking niet al te lang en waren wij inmiddels ervaren in zitten en wachten en konden we om 13 uur officieel de Chileense grens over.

Chili

Eenmaal in San Pedro de Atacama hebben we meteen bustickets gekocht voor een trip naar Calama. We moesten tenslotte wel onze geboekte vlucht van Calama naar Santiago de Chile op zaterdagochtend om 8 uur halen. In Calama hebben we een luxe hotel genomen en een poging gedaan al het zand van ons af te wassen.

Vanochtend zijn we in Santiago aangekomen en kwam Dennis op het vliegveld een oudcollega van T-Mobile tegen die nu in Santiago woont. Wat een toeval. Het stel was erg hartelijk en we zijn uitgenodigd om bij hen te logeren. We hebben nu voor het weekend eerst een hotel in het centrum genomen en kijken of we maandag bij hen op bezoek kunnen gaan. We hebben nog geen concrete plannen voor onze route door Chili. Er is wederom veel te zien en te doen dus we moeten keuzes maken.

We kijken in ieder geval terug op een groot Boliviaans avontuur!